سندیکای تولید کنندگان لوله و پروفیل فولادی ایران

نام “بارکو” تاسیس کرده بودند که کل نوردها در این شرکت بود و ۲۰ درصد هم در آن شریک بودند که بازار صادرات را هم بتوانند در دست بگیرند، به همین دلیل هم در ابتدا بندرعباس را انتخاب کرده بودند و به مجموعه این قراردادها ضمانت‌‌های اجرایی می‌گفتند.

این قرارداد با شرکت “فین‌سیدر” بسته شده بود و رئیس این شرکت یک فرد بنام سکوری و فراماسون بود که در سوئیس با شاه هم‌ اسکی بود. بعد از انقلاب وزارت نفت قرارداد نفت را نقض کرده بود.

طرف ایتالیایی به استناد مصوب شورای انقلاب قرارداد مشارکت با شرکت ایریتک و بارکو را لغو کرده بود. یعنی ما پشتوانه مالی و فنی و بازرگانی نداشتیم و سفته‌ها را هم با اختیار خودشان آزاد کرده و در بازار فروخته بودند.

پس ما باید به این قرارداد انسجام می‌دادیم. اگر قرار بود به ۳۰ تن قرارداد انسجام بدهیم چند سال طول می‌کشید بنابراین مجبور بودیم از جایی وارد شویم که طرف ایتالیایی مجبور شود تا آخر کار با ما همراهی کند.

در این میان تنها شخص باتجربه گروه ما آقای کامیاب بود. ما به طرف ایتالیایی متذکر شدیم که باید حتما نفت ببرد و اگر این کار را نکند ما نمی‌توانیم قرارداد را پوشش مالی بدهیم. دوم اینکه قرار گذاشتیم سفته‌هایی را که در بازار فروخته بودند، برگردانند و ۱۵ درصد پول نفتی را که خریده‌اند به حساب بانک مرکزی بریزند و ۸۵ درصد را LC باز کنند. قرار بود سفته‌ها شش ماه بعد از راه‌اندازی آزاد شود در حالی که ما هنوز در مراحل خاکبرداری بودیم و قرار شد سفته‌ها را به مدت شش سال دیگر نگه دارند.

در ایران کمیته‌ BTC را تشکیل دادیم که آقای هدایت‌‌زاده نماینده وزارت نفت، از پول نفتی که به ایتالیایی‌‌‌ها فروخته می‌شد منابع مالی ما را تامین می‌کرد و ما وقتی پول را به طرف خارجی می‌دادیم که از کارشناسان کار را تحویل می‌گرفتیم. در مورد وحدت در قراردادها تیمی را بین دفتر جنوا و کارخانه و شرکت خارجی تشکیل دادیم که این تیم مرتبا هرگونه اشکالی در قرارداد را که مانع انجام کار می‌شد به عنوان صورتجلسه تنظیم می‌کردند و از مسوولان می‌خواستند این موانع را برطرف کنند. ما عملا ۹۰۰ صورتجلسه امضا کردیم.

در نهایت موفق شدیم کار عمرانی سیویل بتن‌ریزی را شروع کنیم. در سال ۶۲ سیاست‌های اسکلت فلزی را هم پیاده کردیم. بعد از طی تمام این مراحل مشکلی همچنان باقی بود و آن هم این بود که تا آن لحظه هیچ تعاملی با استاندار اصفهان آقای کوهپایی که به حزب وابسته بود، نداشتیم.

سال‌های ۶۰ و ۶۱ تا انتهای ۶۲ یک نوع وحدت را در تمام ابعاد، نه در یک بعد ایجاد می‌کردیم ‌ وحدت‌های قراردادی را قبلا گفتم.

از جمله وحدت‌هایی که این بار می‌خواهم درباره آنها صحبت کنم وحدت در نقش قراردادهاست. قرارداد اسما این بود که چیزی به نام فولاد مبارکه داریم که از آن ورق بیرون می‌آید اما وقتی وارد آن شدیم فهمیدیم هنوز در این طرح احیای مستقیم نداریم، هنوز واحدی به نام خنک کننده تختال که دو قسمت کارخانه را به هم وصل می‌کند نداریم، واحدی به نام تعمیرات نداریم که بخواهیم قطعه‌ای را اصلاح کنیم، به موضوع قطعات یدکی کارخانه اصلا رسیدگی نشده بود، موضوع تصفیه‌خانه‌ها که آب، یکبار مصرف نباشد را تامین کند نداشتیم و ما نمی‌توانستیم آب زاینده‌رود را به عنوان یکبار مصرف استفاده کنیم.

عملا تصفیه‌خانه‌ای در سر راه نداشتیم مگر اینکه یک تصفیه‌خانه می‌داشتیم که بتوانیم از آب دوباره استفاده کنیم، مجبور بودیم تا جایی که ممکن بود آب را تصفیه و از آن استفاده کنیم.

به موضوع برق پرداخته نشده و جزو تعهدات طرف خارجی نبود آموزش دوران بهره‌برداری کارخانه‌هم در تعهدات نبود . طرف خارجی تعهد داشت نقشه‌ها را طراحی کنند و ما تایید کنیم، تجهیزات را طرف خارجی بسازد و ما نظارت کنیم، تجهیزات را به ما تحویل داده و ما خودمان نصب کنیم و آنها نظارت کنند و با پرسنلی که آموزش می‌دهند کارخانه زیر نظرشان به بهره‌برداری برسد. بنابراین در همه موارد تعهداتی بر عهده طرف ایرانی بود که هیچ سامانی به آنها داده نشده بود.

در سفری که به اتریش رفتیم ۱۰ روز دور یک میز در یک اتاق با همراه مدیرعامل بخشی که مسئول قرارداد ما بود حضور داشت و شرکتی بود که حدود ده برابر ایریتک بود.

ما خط به خط قرارداد را اصلاح کردیم و هیچ نقص فنی در آن باقی نماند تا اینکه به مسئله قیمت رسیدیم. آنها قیمت‌ کل کارخانجاتشان را اعم از تجهیزات و غیره را ۶۸۰ میلیون مارک تعیین کرده بودند. اینجا یک نکته را ذکر کنم، آنها دانش بهره‌برداری از کارخانه را در قرارداد به ما می‌دادند ولی دانش ساخت آن را به ما نمی‌دادند.

خودشان هم مجوز این کار را نداشتند مجوز در دست آمریکا بود و منطقه‌شان هم ایران تعیین شده بود بنابراین ما مجبور بودیم که با آنها قرارداد ببندیم. در این میان آنها هم قیمت خیلی بالایی تعیین کرده بودند و ما مبلغ ۶۲۵ میلیون مارک پیشنهاد کردیم البته از ۴۵۰ میلیون مارک قیمت را شروع کردیم و به ۶۲۵ میلیون مارک رسیدیم ولی آنها از ۶۸۰ میلیون مارک پایین نیامدند.

آقای “فورلیش” می‌گفت شما ملزم هستید که این قرارداد را با ما ببندید و چاره‌ای جز این ندارید و دلیلی ندارد که ما به شما تخفیف دهیم. ما نتوانستیم تصمیم بگیریم چون خواسته‌شان منطقی نبود بنابراین مسائل فنی را تمام کردیم ولی مسائل مالی نیمه کاره ماند و به ایران برگشتیم.

در یک سفر دیگری که برای کار دفتر جنوا به ایتالیا رفته بودیم اطلاع دادیم که قصد داریم با HYL۳ که تازه نمونه یک واحد ۳۰۰ هزار تنی را تجربه کرده بود وارد مذاکره شویم.

در ایتالیا آقایی که ایرانی و اهل اصفهان بود (نامش در خاطرم نیست) و مترجم بود و از آنها هم خیلی طرفداری می‌کرد با ما تقاضای ملاقات کرد. ایشان گفت می‌خواهم خبری به شما بدهم و آن این است که اگر شما قرارداد را با میدرکس نبندید میدرکس ورشکستگی خودش را اعلام می‌کند.

کوبه‌ای‌ها حاضر شده‌اند این شرکت را خریداری کنند و شرطشان این است که شما حاضر شوید با کوبه‌ای‌ها صحبت کنید و آنها هم می‌خواهند با آمریکایی‌ها در این جلسه شرکت کنند.

ما گفتیم در حال صحبت با HYL۳ هستیم و کار از کار گذشته است. ایشان التماس کرد که فرصتی دهید چون خیلی به نفعتان است و اینها ورشکسته هستند از ان وضع کمال استفاده را کنید. ما قیمت را ۴۵۰ میلیون مارک تعیین کردیم که قبول کردند و از آنها خواستیم برای تضمین کار هم یک ضمانت‌نامه در بانک مرکزی قرار دهند.

گفتند پول نقد می‌دهیم. بنابراین قرارداد ۴۵۰ میلیون مارک بسته شد و حدود ۱۰۰میلیون مارک هم در بانک مرکزی به عنوان ضمانت گذاشتند.

بلافاصله تیمی از ژاپن آمدند و در هتل هیلتون مستقر شدند یک منشی هم آوردند و سوئیت بزرگی را به عنوان دفتر کار در این هتل تعیین کردند و سرنسخه‌ها را بریده و قرارداد با سرنسخه کوبه تنظیم و امضا شد و ما در وزارتخانه قرارداد را امضا کرده و تحویل دادیم. در این قرارداد ما دانش ساخت را هم از آنها گرفتیم و به ایریتک دادیم.

خلاصه LC باز شد و یکضرب معادل۴۵۰ میلیون مارک را نفت بردند و پولشان را به دین طریق گرفتند و گفتند هر وقت کارمان را انجام دادیم از طریق همین پول پرداخت می‌‌کنیم.

به هر حال این کار یک اتفاق بود که ما حسن استفاده را کردیم. در بانک مرکزی شخصی بود که یکی از کارشناسان بسیار برجسته بانک مرکزی بود وجود داشت که در دوره‌ای دچار مشکل شده بود. او از ما خواست که قرارداد را با مارک نبندیم چون اقتصاد ما با دلار است و این قضیه به نفع ما نیست.

قرارداد ۱۹۰ میلیون دلار شد و واقعا حرف ایشان درست بود چون در زمان قرارداد هر دلار ۲۵۰ مارک بود در حالی که در انتهای قرارداد یک دلار ۱۰۵ مارک شد. یعنی تا این حد تغییر کرد و اگر با مارک می‌بستیم متضرر می‌شدیم.

بنابراین اینجا هم سود مضاعفی بردیم که قرارداد را به دلار تبدیل کردیم یعنی پنج واحد احیای مستقیم را ۱۹۰ میلیون دلار خریدیم که با احتساب ۵ واحد هر کدام حدود ۴۰ میلیون دلار می‌شود. در حالی که الان هر واحد ۱۸۰ میلیون یورو است. این قرارداد سال ۶۳ بسته شده یعنی دیرترین قرارداد ماست و زودتر از همه هم راه‌اندازی شده است.

ما در واقع مبارکه را مانند یک جزیره مستقل

از کشور فرض کردیم و بررسی کردیم اروپا با مشابه مبارکه چه برخوردی دارد و چه استفاده‌هایی از آن می‌برد و تا جایی که توانستیم مزایا را بومی‌سازی کردیم.

داستان افتتاح
تا سال ۱۳۷۰ از نظر نصب ۹۰ درصد کارها پیش رفته بود اما از نظر راه‌اندازی در حد صفر بود. این تصمیم ما به تفاوت نگاهی که ما در داخل فولاد مبارکه داشتیم با نگاهی که بیرون از ما در داخل مملکت به فولاد مبارکه وجود داشت، بود.

یکی از این نگاه‌ها این بود که همه از جمله کارشناسان بزرگ مملکت اعتقاد داشتند که این کارخانه یا راه‌اندازی نمی‌‌شود یا غیراقتصادی و به دست خارجی‌ها راه‌اندازی می‌شود و حتی یک عده تندرو می‌گفتند اینجا مانند تخت جمشید یک شهر‌آهن‌پاره خواهد شد که دولت روز را ساقط خواهد کرد.

کندروها هم می‌گفتند اگر راه‌اندازی شود هم غیراقتصادی راه‌اندازی خواهد شد وگرنه مثل واحدهای دیگر وبال گردنمان هست. اثر این نظریه مدیران تندرو و کندرو بالای دولتی، روی سازمان‌هایی که می‌خواستند زیربناها را در بیرون از فولاد مبارکه برای آن آماده کنند به خواب خرگوش رفته بودند.

مثلا مسئول گاز می‌گفت تو حالا فولاد مبارکه را راه بینداز تا بعد. حتی مدیران معدن گل‌گهر و چادرملو به من می‌گفتند شما چه کار دارید؟

چون من همیشه در مورد چادرملو و گل گهر اعتراض داشتم و کمک می‌‌کردم به ما می‌گفتند ما سنگ تو را تامین می‌کنیم.

من متوجه می‌‌شدم که این معدن که طرح مطالعاتی بود تا معدن شود خودش به اندازه ده سال من کار دارد اما هیچ اقدامی انجام نمی‌دادند.

در مورد آب و برق، هم همینطور بود. کلی کمبود در کشور داشتیم. جاده و راه‌آهن هم جزو کمبودهای ما بود. با اینکه کمک می‌کردند اما اینکه دو سازمان هستیم که باید همزمان کار کنیم نمی‌شد.

بنابراین تصمیم گرفتیم با راه‌اندازی هرچند مصنوعی، اتهامات را بپذیریم اما جنجال راه‌اندازی فولاد مبارکه را به وجود بیاوریم. مثلا پست را توسط وزیر نیرو آقای غفوری‌فرد و نیروگاه را توسط مرحوم حسن حبیبی راه‌اندازی شد و بقیه را توسط وزرای وقت که آقای محلوجی بود راه انداختیم و کارهای کوچک‌تر را خودم مصاحبه می‌کردم؛ تا به فولادسازی رسیدیم که نقطه‌ای بود که به مرحله ذوب رسیده بودیم و اینجا‌ دیگر از رئیس‌جمهور دعوت کردیم که البته سیاسیون بر علیه ما پرونده‌سازی کردند که این راه‌اندازی قلابی و نمادین است و باعث شد آنقدر فشارها زیاد شود که رابطه رئیس‌جمهور با ما بد شد و اعتمادش از ما سلب شد.

طوری که روز بعد با ما برخورد سنگینی کرد و جلسه‌ای هم گذاشت. آن زمان من اعلام کرده بودم که سالی ۲۰ میلیارد پول لازم دارم که کار را راه‌ بیندازیم و آقای رئیس‌جمهور گفتند من به شما پول نمی‌دهم در عین حال کارخانه را هم از شما می‌خواهم یعنی همان حرف که «اگر ورق درنیاوری، ورق ورقت می‌‌کنم»

آن زمان ۱۸ هزار نفر کارگر در این کارخانه‌ها داشتیم و بدهی سنگینی هم به پیمانکارها داشتیم. به هر حال پیشنهاد کردیم ۱۰ میلیارد تومان وام به ما داده شود و اجازه دهند تجهیزاتی که در ابتدای کار برای کارخانه خریداری شده است فروخته شود. این مجوز شفاها به من داده شد ولی کتبا این کار انجام نشد و من براساس این صحبت شفاهی، این کارها را انجام دادم و به تمام پیمانکارها اعلام کردم که پولشان تامین شده و اجازه ندادم آن نگرانی و دعوایی که به من منتقل شد به کارخانه منتقل شود.

کسی هم متوجه نشد که من در آن دفتر محکوم به اعدام هم شدم در حالی که من به سازمان نشاط دادم، اما همه اینها به خاطر این که مصوبات و تصمیمات همزمان نبود و بعضی از این کارها یکسال بعد انجام شد یا انجام نشد، تخلفات قانونی به حساب آمد و هشت سال بعد بابت جوابگویی به این تخلفات به دادگاه‌ رفتم ولی اجازه ندادم کار متوقف شود.

دوران سخت
سخت‌ترین دورانی که در فولاد مبارکه طی کردم بین سال‌های ۷۰ و ۷۲ بوده است به طوری که بدون اینکه کوچک‌ترین ورزشی کنم در این دو سال ۱۵ کیلو وزن کم کردم و دچار بیماری گواتر شدم.

خودم هم متوجه علت نبودم و بعد که از فولاد مبارکه خارج شدم متوجه بیماری‌ام شدم. اما سختی این دوران چه بود که هنوز هم نظامات مملکت پاسخگوی آن نیست.

این سختی عبارت از آن بود که؛ طبیعت هر کارخانه صنعتی (کوچک یا بزرگ) برای راه‌اندازی نیاز به یک دوره ساخت و دوره راه‌اندازی دارد.

دوره راه‌اندازی یعنی برآیندگیری از سخت‌افزار، نرم‌افزار و نیروی انسانی. یعنی اینها باید مثل دو دست یکپارچه شوند و این سخت‌ترین کار و طولانی است.

یعنی برای راه‌اندازی یک کارخانه خط سیستم‌ها و اتوماسیون و دستورالعمل‌ها و اینکه افراد آموزش کار را ببینند و این سه با هم اخت شوند کاری سخت و زمانبر است.

نام دوره راه‌اندازی مثل دوره اشکانیان از قاموس مملکت حذف شده است یعنی به تدریج این کارخانه به تولید می‌‌رسد و در این مدت گاهی شما مجبور هستید دستگاه‌ها را دوباره پیاده و نصب کنید چون تولرانس‌ها رعایت نشده حتی گاهی اصلاحات تا مرحله فونداسیون پیش می‌رود.

بنابراین دوره راه‌اندازی دوره‌ای است که شما هنوز نمی‌‌توانید پیمانکارها را بیرون کنید، نمی‌توانید نیروهای خارجی ناظر بر نصب را بیرون کنید چون باید ایرادها را برطرف کنند و این ایرادها در دوره راه‌اندازی خودش را نشان می‌دهد.

همه انتظار داشتند که تا کارخانه راه افتاد باید ثمره آن به سرعت دیده شود. در حالی که آن زمان کارخانه در حال طی کردن دوره راه‌اندازی بود.

هرچه در سال ۷۲ فریاد زدیم و کارخانه را ره‌اندازی کردیم می‌گفتند امسال فولاد مبارکه باید ۳/۲ میلیون تن بهره‌برداری داشته باشد در حالی که میزان کار ما ۵۰۰ هزار تن بود. هرچه می‌گفتیم دوره راه‌اندازی فولاد در دنیا ۴ سال است و اگر بخواهید زودتر این کار را انجام دهید مثل کودکی است که زود به دنیا آمده و تا آخر عمر همانطور بیمار خواهد بود. به هر حال این فشارها بر ما تحمیل می‌شد و ما هم عبارت‌ها را پذیرفته بودیم.

تولید نورد گرم
به این ترتیب به مرحله تولید نورد گرم رسیدیم که سال ۷۲ بود. در آن سال دو مقوله مطرح بود که ناچار بودیم کارخانه را افتتاح کنیم. اول اینکه ماده واحده من تمام می‌شد.

سال ۶۱ از مجلس ماده واحده‌ای به مدت پنج سال گرفتیم و در سال ۶۷ به مدت پنج سال تمدید شد که به مجری طرح فولاد مبارکه اختیار می‌داد که فولاد مبارکه را براساس قوانین جاری مملکت نسازد بلکه براساس یک آئین‌نامه که در دولت تصویب می‌شود ساخته شود این آئین‌نامه خاص بود و زمان داشت و در سال ۷۲ زمان آن تمام می‌شد.

اگر می‌خواستم براساس قوانین جاریه کار کنم نمی‌دانستم چه کار کنم و اگر براساس قوانین گذشته انجام می‌دادم تمام کارهای گذشته من به نوعی تخلف به حساب می‌آمد که این اتفاق هم به نوعی افتاد.

بحث دوم این بود که باید یک شرکت بهره‌برداری این کارخانه را اداره می‌کرد و ما باید سازمان بهره‌برداری و دستورالعمل‌ها، سیستم‌ها، کمیسیون معاملات و… را ایجاد می‌کردیم.

یعنی من باید با آئین‌نامه قبلی کار می‌‌کردم نمی‌توانستم تولید کنم. من به عنوان مجری طرح حق خرید داشتم اما حق فروش نه. یا من برای ساختن کارخانه و نه برای ماده اولیه تولید حق نداشتم برای سرمایه‌گذاری ماده اولیه را خریداری کنم چون دفاتر قانونی ما سرمایه‌گذاری بود نه دفاتر سود و زیان.

بنابراین باید وارد بهره‌برداری می‌شدیم و اگر این کار را نمی‌کردیم در داخل و بیرون گرفتار می‌شدیم. دیگر اینکه باید نیازها را اعلام می‌کردیم و قرارداد مصرف با برق و گاز

منعقد می‌کردیم و مدیرعامل یک شرکت این کارها را باید در دفاتر قانونی یک شرکت در حال بهره‌‌برداری ثبت کند.

مورد دیگر اتفاقی بود که در کشور افتاد و به ما بسیار صدمه زد و به نظرم هنوز این صدمات را تحمل می‌کنیم این بود که اقتصاد کشور ما با دلار هفت تومانی کار می‌کرد ولی شرایط اقتصادی بیرون از فولاد مبارکه دلار را به ۳۰۰ تومان رسانده بود و احتمال می‌دادند که قیمت دلار به ۷۰۰ تومان برسد.

در حقیقت نظام نگران شده بود که اگر این اتفاق بیفتد شرایط اضطراری به وجود خواهد آمد. به همین دلیل تصمیم داشتند شرایط خاص انقباضی را ایجاد کنند که آقای رفسنجانی داوطلب شد که آئین‌نامه تعزیرات حکومتی را پیاده‌سازی کند.

ما در آن مقطع جزو کسانی بودیم که به خاطر شرایط داخل فولاد مبارکه و اینکه تجربه پیدا کرده بودیم که در حکومت چه اتفاقی در حال وقوع است، متوجه بودیم که در حال رسیدن به قله‌ای از صنعت مملکت هستیم و صنعت هر کشوری نجات‌دهنده اقتصاد آن کشور است. اگر صنعت راه‌اندازی نشود کشاورزی و خدمات هم راه نخواهد افتاد.

چه کسانی افترا زدند؟
براساس حرف‌هایی که سیاسیون زدند و سال ۷۰ با کمک چند نفر از افراد انجمن اسلامی فولاد مبارکه برای من در بازرسی رهبری پرونده‌سازی کردند و از آنجا این گزارشات در بازرسی کل کشور سردرآورد و از این سازمان در فولاد مبارکه مستقر شدند و این تخلفات را بررسی کنند و چون تداخل بین بهره‌برداری و اجرای طرح را نمی‌توانستند تشخیص دهند و تمام مسائل اجرای طرح را هم جزو بهره‌برداری بردند و آنقدر قانون بازرسی به آنها اختیار داده بود که می‌گفتند مجوزی که مجلس برای مدت پنج سال به شما داده را قبول نداریم و براساس قوانین جاری کشور محاکمه خواهید شد.

یک مورد از تخلفات من ۳۰ میلیارد تومان تخلف بود پروژه‌ای که طبق دفاتر ۷۰ میلیارد تومان هزینه کرده بودم.

به هر حال این مسائل ما را وادار کرد که وارد بهره‌برداری شویم. به هر حال این کارخانه به بهره‌برداری رسید و تا شهریور ۷۳ به شرایط ۵۰۰ هزار تن تولید رسیدیم.

آنقدر قوانین و شرایط سخت شده بود که وزارتخانه هم از اینکه از من عرفانیان در فولاد مبارکه پشتیبانی کند ترسید.

ظاهر کار به عهده آقایان شکرریز و لنکرانی بود اما بدون نظر آقای محلوجی امکانپذیر نبود. یا اینکه به هیچ وجه در دفاعیه من در دادگاه‌ها کسی از وزارتخانه من را پشتیبانی نکرد و حتی یک کلام دفاعیه برای من ننوشتند.

نوروز سال ۷۳ بود که یک کتاب گزارش به دست من رسید که بازرسی کل کشور تخلفات من را به رئیس‌جمهور اعلام کرده بود و رئیس دفتر ایشان هم نسخه‌ای را برای آقای محلوجی فرستاده بود و ایشان هم فقط زیرنویس کرده و از من خواسته بودند که به این اتهامات پاسخ دهم.

من که حقوقدان نبودم که این موارد را خط به خط بررسی کنم و وکیلی هم نداشتم، ایام عید دفاعیه‌ای خطاب به آقای رئیس‌جمهور نوشتم مبنی بر اینکه من مجری طرح فولاد مبارکه هستم، مجری قانون که نیستم.

کارهای من طبق قوانینی خاص انجام شده و قرار بوده کارخانه بسازم. این نامه را که نوشتم اوضاع خراب‌تر شد. این نامه بدون اینکه رئیس‌جمهور نظر موافق یا مخالف بدهد به بازرسی کل کشور فرستاده شده بود و آنها هم اعلام کرده بودند که آقای عرفانیان خودش اعتراف کرده که به قانون عمل نکرده است.

بنابراین بازرسی کل کشور این دفاعیه را اقرارنامه دانست و پرونده من به دادگاه فرستاده شد. همزمان با این شرایط وزارتخانه به من ارز و ریال نمی‌‌داد.

فقط برق و گاز و آب و راه‌آهن از داخل تامین می‌‌شد اما قطعات یدکی حتی در حد یک پیچ یا آجر نسوز در داخل کشور امکان تولید نداشتیم که همه اینها باعث می‌‌شود هزینه‌های ما به دلار بالا باشد. در این مقطع چاره‌ای نداشتم جز اینکه با یک تیر چند نشان بزنم.

اینکه یا از کارخانه بیرون بروم، چون این پرونده متعلق به شخص من نبود و تخلفاتی ذکر شده بود که تمام فولاد مبارکه را درگیر کرده بود. بنابراین با خارج شدن از فولاد مبارکه این پرونده را با خودم بیرون آوردم نهایت این بود که دیگر با فولاد مبارکه کاری ندارند و تقصیرات متوجه من است. دوم اینکه فضا تغییر می‌کند کارخانه دوباره پشتیبان پیدا می‌کند که این اتفاق هم افتاد.

آقای هراتی نیک را قانع کرده بودم که جانشین من شود و ایشان راضی به این کار نمی‌شد، اما با اصرار من و اینکه تا یک سال در کنار ایشان خواهم ماند تا مسلط شود، در اصفهان برای ایشان منزلی خریداری کردیم) باز هم کارهای اداری را انجام می‌دادم.

زمانی که به اهواز رفتم آقای شکرریز وقتی متوجه شد که همسر بنده از تحولات اخیر بی‌خبر است با ایشان تماس گرفت و همسرم اعلام کرد که قصد ندارد در تهران زندگی کند و می‌خواهد در مشهد باشد و در حقیقت همسر من با آقای شکرریز صحبت کرد که با من کاری نداشته باشند و بتوانیم در مشهد زندگی کنیم.

چون ما ۱۳ سال بود که در اصفهان در خانه‌ای سازمانی زندگی می‌کردیم به هر حال ایشان با وعده‌هایی که به همسرم داد ایشان را راضی به آمدن به تهران کرد چون با بیرون آمدن من از فولاد مبارکه موافق بودند اما نمی‌خواستند من را بنا به هر دلیلی رها کنند.

چون واقعا نمی‌خواستم در کار فولاد باشم تا تکلیف پرونده من مشخص شود تا بعد تصمیم بگیرم و نمی‌خواستم در وزارتخانه باشم اما آقای محلوجی اعتقاد داشت که رفتن تو به معنای رفتن آبروی من و لطمه به وزارتخانه است.

ایشان قائم مقامی خودش را به من پیشنهاد کرد و من به نوعی کاری را که امام رضا(ع) من را به آن مامور کرد انجام دادم و گفتم قائم مقام شرکت ملی فولاد می‌‌شوم بدون اینکه چیزی را متعهد شوم یا کاری به من ارجاع شود و عضو هیات مدیره فولاد هم بودم که می‌‌خواستم ادامه بدهم تا بعد بگویم چه شغلی را قبول خواهم کرد.

اتاقی در کنار اتاق آقای شکرریز با منشی مشترک تا آمدن دولت بعدی داشتم البته در دولت بعدی به هیچ وجه کار نکردم و زمانی که می‌دانستم آقای محلوجی وزیر نخواهد شد و آقای شکرریز و لنکرانی در راس کار نخواهند بود و به خودشان هم گفته بودم اما باور نمی‌کردند و من اعلام کردم که استعفا خواهم داد و خواستم که با آن موافقت کنند.

به هر حال آقای محلوجی در روز آخر کاری‌اش استعفای بنده را قبول کرد و از روز بعد که ایشان وزیر نبودند دیگر به وزارتخانه نرفتم. روزی که قرار بود مراسم تودیع من باشد شکرریز نگران متن سخنرانی من بودند و می‌خواستند قبل از آن متن آن سخنرانی ببینند تا جایی که شب قبل آقای سلیمانی را نزد من فرستادند و من اعلام کردم اگر تا این حد نگران هستید سخنرانی نمی‌کنم اما نگران بحث‌های من بودند.

در نهایت با پرسنل خداحافظی کردم و بعد از مراسم آقای شکرریز از بنده خواست که از کارخانه خارج شویم. (صبح همان روز هم قرار بود آقای محلوجی به کارخانه بیاید که به بهانه مریض شدن نیامد ولی همان روز در وزارتخانه حاضر شده بود.) به آقای شکرریز گفتم طبق قولی که به آقای هراتی داده‌‌ام باید یکسال کنار ایشان باشم تا بتوانند بر کار مسلط شود. ایشان گفت آقای هراتی خودش اعلام کرده که اگر شما در اینجا باشید نمی‌تواند مدیریت کند.

بنابراین من از کارخانه خارج شدم و فردا صبح هم از من خواستند که منزل سازمانی را تخلیه کنم و خودروی مبارکه را هم تحویل بدهم و من مثل اسرا به تهران رفتم.
محمد حسن عرفانیان/ بنیانگذار فولاد مبارکه